تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱٤ | ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ | نویسنده :

در حال حاضر با توجه به مشکلات عدیده زیست محیطی در شهرهای بزرگ جهان، و بویژه پایتخت کشورها، یکی از مشغله های ذهنی سران حکومتی و مشکلات بزرگ بسیاری از کشورهای در حال توسعه، عدم برخورداری پایتخت این کشورها از شرایط مساعد آب و هوایی و زیست محیطی است. برای مثال موقعیت جغرافیایی تهران در پایکوه های البرز و پدیده وارونگی هوا در آن منطقه، یکی از مهمترین دلایل آلودگی هوای تهران به حساب می آید.

بزرگترین عاملی که در گذشته بورسا را در موقعیت یک شهر سلطنتی و نیز مرکز حکومت(پایتخت) عثمانی ها قرار داد، هم به دلیل خود شهر و هم به دلیل محیط زیست آن بود. بارزترین مثال در این زمینه انتقال پایتخت در کشور بلیز است. نخستین پایتخت این کشور شهر بلیز بود. این شهر در سال 1961 در معرض طوفان معروف هتی قرار گرفت و ویران شد. در نتیجه این طوفان خسارات فراوانی به بار آمد که مهم تر از همه نابود شدن بسیاری از اسناد مهم حکومتی بود. پس از این واقعه، تجربه نشان داد که باید نخستین شرط مکان گزینی پایتخت جدید مصونیت نسبی از خطر طوفان باشد و بدین ترتیب شهرهای مهمی که همگی در کنار ساحل قرار داشتند خود به خود از سیاهه ی انتخاب به عنوان پایتخت خارج شدند. این امر مکان گزینی را برای پایتخت آسان تر کرد. سرانجام پس از پژوهش های دامنه دار در سال 1970م، پایتخت جدید در محل دهی به نام بلموپان که از جهات مختلف ارتباطی، مرکزیت، دسترسی به آب، آب و هوای مساعد و مصونیت نسبی از سیل و طوفان مناسب بود، انتخاب شد.

شایان ذکر است، پایتخت ها با توجه به اینکه بزرگترین مرکز جاذب جمعیت هستند، و نماد کل کشور به شمار می روند، بنابراین این عامل بیشتر در جهت برخورداری پایتخت از یک چشم انداز فیزیکی مناسب برای تامین رفاه حکومت و مردم و نیز جلب توجه آن در زمینه توریسم به نظر می رسد.

مطالب بالا برگرفته شده بود از کتاب:

مبانی جغرافیایی-سیاسی مکان گزینی پایتخت ها در ایران، نگارنده(گان): دکتر زهرا احمدی پور-علی ولی قلی زاده، انتشارات پاپلی



  • سبزک
  • ای‌جکس